Najbardziej wartościowe obszary w Nadleśnictwie Tuchola, objęte są ochroną rezerwatową. Zajmują one prawie 14% powierzchni ogólnej Nadleśnictwa.

 „Dolina Rzeki Brdy" – to rezerwat częściowy o powierzchni ogólnej 1.691,65 ha, ( z tego na terenie Nadleśnictwa Tuchola – 1.348,13 ha) utworzony na podstawie Zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 12 września 1994 r. (M.P. Nr 51, poz. 433), w celu zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych, krajobrazowych i turystycznych odcinka doliny rzeki Brdy o wyjątkowych walorach przyrodniczo-krajobrazowych. Rezerwat położony jest w obydwu obrębach Nadleśnictwa Tuchola.

Źródło danych: Centralny Rejestr Ochrony Przyrody

 „Bagna nad Stążką" – to rezerwat częściowy o powierzchni ogólnej 478,45 ha, (na terenie Nadleśnictwa Tuchola – 469,68 ha) utworzony na podstawie Rozporządzenia nr 94/99 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 12 maja 1999 r. (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 36, poz. 268), w celu trwałego zabezpieczenia i zachowania ze względów naukowych, dydaktycznych i krajobrazowych torfowisk wraz z lasami położonymi w rozlewiskach rzeki Stążki z typowo wykształconymi zespołami roślinnymi torfowisk niskich, przejściowych i wysokich oraz unikalną florą gatunków reliktowych, chronionych, rzadkich i bardzo rzadkich. Rezerwat położony jest w obydwu obrębach Nadleśnictwa Tuchola.

Źródło danych: Centralny Rejestr Ochrony Przyrody

 „Źródła Rzeki Stążki" – to rezerwat częściowy o powierzchni ogólnej 250,12 ha, (wg zarządzenia powołującego – 250,02 ha) utworzony na podstawie Zarządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 31 grudnia 1993 r. (M.P. Nr 5, poz. 47), w celu trwałego zabezpieczenia ze względów naukowych, dydaktycznych, krajobrazowych i turystycznych odcinka doliny źródeł rzeki Stążki o wyjątkowych walorach florystycznych. Rezerwat położony jest w obrębie leśnym Zalesie.

Źródło danych: Centralny Rejestr Ochrony Przyrody

 „Torfowisko Mikołajskie" – to rezerwat częściowy o powierzchni ogólnej 19,22 ha, (wg zarządzenia powołującego – 19,22 ha) utworzony na podstawie ZARZĄDZENIA REGIONALNEGO DYREKTORA OCHRONY ŚRODOWISKA W BYDGOSZCZY z dnia 4 grudnia 2024 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody „Torfowisko Mikołajskie” (Dz. Urz. z 2024 r. poz. 7172). We wnętrzu można odkryć torfowisko o długości aż 2 km,  rozległy kompleks roślinności torfowiska przejściowego, zarośli wierzbowych, fragmentów brzezin bagiennych, który wyróżnia się szczególnymi, ponadregionalnymi wartościami przyrodniczymi, m.in. występowaniem populacji chronionych i rzadkich gatunków roślin oraz zagrożonych zbiorowisk roślinnych. Spotkać tam można m.in. rosiczkę okrągłolistną, torfowiec magellański, przygiełka biała czy bobrek trójlistkowy. Dodatkowo, oprócz roślin rezerwat chroni cenne siedliska przyrodnicze Natura 2000: 7140 - torfowiska przejściowe i trzęsawiska oraz 91D0 - bory i lasy bagienne. W  Cały rezerwat ma powierzchnię 19,22 ha, natomiast trzeba podkreślić, że jest to największy kompleks torfowisk mszarnych w okolicy Tucholi – 13,5 ha płaskich mszarów torfowcowych. Warto dodać, że duży udział przy weryfikacji oraz powołaniu rezerwatu Torfowisko Mikołajskie mieli naukowcy z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Norwegian Institute for Nature Research, którzy prowadzili badania w ramach projektu „Ochrona Cennych Ekosystemów Borów Tucholskich”. Rezerwat położony jest w obrębie leśnym Zalesie.

Źródło danych: Centralny Rejestr Ochrony Przyrody

„Torfowisko Okoniny" – to rezerwat częściowy o powierzchni ogólnej 7,09 ha, (wg zarządzenia powołującego – 7,09 ha) utworzony na podstawie ZARZĄDZENIA REGIONALNEGO DYREKTORA OCHRONY ŚRODOWISKA W BYDGOSZCZY z dnia 4 grudnia 2024 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody „Torfowisko Okoniny” (Dz. Urz. z 2024 r. poz. 7173). Położony pośród lasów sosnowych stanowi swoisty wyjątek potwierdzający regułę. Otoczony z jednej strony siedliskami borowymi, które charakteryzują się niską trofią, żyznością, ubogim runem, a z drugiej jeziorem okonińskim stanowiącym przeciwwagę. I właśnie z tym jeziorem silnie powiązane jest torfowisko okoniny, ponieważ na podstawie przeprowadzonych badań naukowcy stwierdzili, że powstało w miejscu dawnej zatoki jeziora. Zasadniczy zrąb otwartego torfowiska stanowią fitocenozy Sphagno apiculati-Caricetum rostratae (zespół turzycy dzióbkowatej) i Sphagno recurvi-Eriophoretum angustifolii (zespół torfowca kończystego z wełnianką pochwowatą). Mniejszą powierzchnię zajmują rozwijające się w silnie uwodnionych dolinkach mszary przygiełkowe Sphagno tenelli-Rhynchosporetum albae. W rozproszeniu na obrzeżach widoczny jest proces formowania się mszarów czerwonych (Andromedo-Sphagnetum magellanici), co może świadczyć o tym, że torfowisko ma tendencję do dalszego rozwoju. Charakteryzuje je bardzo silne uwodnienie i bardzo dobry stan zachowania. Celem ochrony rezerwatu jest przede wszystkim torfowisko oraz gro roślin naczyniowych takich jak: rosiczka okrągłolistna, przygiełka biała, bagnica torfowa oraz cenne gatunki torfowców takich jak torfowiec magellański, spiczastolistny czy ostrolistny. Warto dodać, że duży udział przy weryfikacji oraz powołaniu rezerwatu Okonińskie mieli naukowcy z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Norwegian Institute for Nature Research, którzy prowadzili badania w ramach projektu „Ochrona Cennych Ekosystemów Borów Tucholskich”.. Rezerwat położony jest w obrębie leśnym Zalesie.

Źródło danych: Centralny Rejestr Ochrony Przyrody