Lasy Nadleśnictwa Tuchola narażone są na oddziaływanie wielu ujemnych czynników biotycznych, abiotycznych i antropogenicznych. Zwarty kompleks borów sosnowych o monolitycznej strukturze większości lasów sprzyja słabej odporności biologicznej na czynniki chorobotwórcze, gradacje szkodliwych owadów, grzybów czy pożary. Stąd priorytetem w gospodarowaniu jest dążenie do poprawy stabilności i odporności ekosystemów leśnych na wyżej wymienione zagrożenia. Jest to bardzo odpowiedzialne zadanie, które wypełniamy najlepiej jak potrafimy, czego efekty widać po dorodnych i zdrowych drzewach.

Wśród zagrożeń środowiska przyrodniczego wyróżniamy trzy grupy, które zależą od rodzaju czynnika szkodo-twórczego:

Zagrożenia biotyczne:

• szkodniki owadzie,
• grzyby pasożytnicze,
• zwierzyna płowa (spałowanie, zgryzanie),
• gryzonie.

Zagrożenia abiotyczne

• susze,
• silne wiatry,
• przymrozki wczesne i późne,
• okiść.

Zagrożenia antropogeniczne

• pożary,
• intensywna penetracja terenów leśnych przez turystów i zbieraczy,
• zanieczyszczenie powietrza,
• urbanizacja terenu.

1. Ochrona przed szkodnikami i chorobami

W specyficznych warunkach siedliskowych kluczowy jest stały monitoring fitosanitarny. Leśnicy prognozują i ograniczają ryzyko masowego pojawienia się owadów (takich jak brudnica mniszka czy przypłaszczek granatek) oraz chorób grzybowych, szczególnie sosny. Działania obejmują wspieranie naturalnych wrogów owadów, ptaków, usuwanie drzew opanowanych oraz podnoszenie naturalnej odporności całych drzewostanów.

2. Ochrona upraw i młodników

Młode pokolenie lasu jest szczególnie wrażliwe na uszkodzenia. Aby zapewnić prawidłowy wzrost młodych drzewek, leśnicy zabezpieczają je przed zgryzaniem i spałowaniem przez zwierzynę (jelenie, sarny). Stosuje się w tym celu ekologiczne środki odstraszające, ogrodzenia ochronne oraz wyznacza naturalne poletka żerowe, co pozwala zachować równowagę między rozwojem lasu a populacją zwierząt.

3. Ochrona przed czynnikami abiotycznymi

Gwałtowne nawałnice, susze oraz przymrozki stanowią poważne wyzwanie dla równomiernych kompleksów leśnych. Leśnicy prowadzą ciągłą profilaktykę: stopniowo przebudowują drzewostany na bardziej różnorodne gatunkowo oraz utrzymują rozbudowany system ochrony przeciwpożarowej (dostrzegalnie, pasy przeciwpożarowe, punkty czerpania wody)